Elín
R. Sigurðardóttir og Hermann Örn Ingólfsson frá þróunarsamvinnusviði
utanríkisráðuneytisins fjalla um hvað við gerum til að hjálpa öðrum á UNIFEM
UMRÆÐUM laugardaginn 6. mars kl. 13:00 í húsnæði Miðstöðvar Sameinuðu þjóðanna
að Laugavegi 42.
Hvað
gerir Ísland til að hjálpa öðrum? Elín og Hermann munu segja frá stefnu okkar á sviði
þróunarsamvinnu og einstökum verkefnum sem íslensk stjórnvöld styðja.Reynslan
sýnir að aðstoð sem grundvallast á þátttöku kvenna er árangursrík leið í
þróunarsamvinnu og því er jafnrétti kynjanna og valdefling kvenna áhersluþáttur
í stefnu Íslands í þeim efnum.
Heilsuvernd
mæðra og barna og efnahagslegur styrkur kvenna Verkefnin
eru jafn fjölbreytt og þau eru mörg en íslensk stjórnvöld eru til að mynda í
hópi dyggustu stuðningsríkja UNIFEM. Utanríkisráðuneytið styður jafnframt
Mannfjöldasjóð SÞ, UNFPA, sem vinnur að eflingu réttinda mæðra og barna til
heilsuverndar, ungbarnavernd, dreifingu getnaðarvarna og kynlífs- og
fjölskyldufræðslu. Þá styður ráðuneytið dyggilega við fjögurra ára
jafnréttisáætlun Alþjóðabankans sem ætlað er að auka efnahagslegan styrk kvenna
og þar með almennan hagvöxt í þróunarríkjum.
Hermann
Örn Ingólfsson er sviðsstjóri þróunarsamvinnusviðs utanríkisráðuneytisins
en undir það fellur marghliða þróunarsamvinna, friðargæsla og framlag
Íslands til neyðar- og mannúðaraðstoðar.
Hermann er með M.Sc. gráðu í verkfræði með sérhæfingu í þróunarsamvinnu frá
háskólanum í Álaborg í Danmörku. Hann starfaði fyrir Danida, þróunarsamvinnu
Dana, í Kenýa og á skrifstofu Norðurlandanna og Eystrasaltsríkjanna hjá
Alþjóðabankanum í Washington D.C.
Elín
R. Sigurðardóttir, sérfræðingur á þróunarsamvinnusviði utanríkisráðuneytisins, er
með M.A. gráðu í alþjóðasamskiptum frá Boston háskóla og diplóma í hagnýtri jafnréttisfræði
frá Háskóla Íslands. Hún starfaði hjá Þróunaramvinnustofnun Íslands á árunum
2000 til 2006, þar af í fjögur ár sem umdæmisstjóri stofnunarinnar í Mósambík.
Hún hefur starfað að þróunarmálum innan ráðuneytisins frá desember 2006.
Fyrirlesturinn hefst kl. 13:00 í Miðstöð Sameinuðu þjóðanna að
Laugarvegi 42.
Fundurinn
stendur í klukkutíma, aðgangur er ókeypis og allir velkomnir
Viðburðinum í Borgarnesi frestað
fimmtudagur, 25 febrúar 2010
Skemmtuninni á vegum UNIFEM sem átti að fara fram í Borgarnesi í kvöld hefur verið frestað vegna veðurs. Ný dagsetning verður tilkynnt innan skamms.
1979 & 1995: TÍMAMÓT Í RÉTTINDABARÁTTU KVENNA
mánudagur, 01 febrúar 2010
Sigríður Lillý Baldursdóttir og
Brynhildur Flóvenz ræða um tvö af stærri tímamótum í réttindabaráttu kvenna:
Kvennaráðstefnuna í Peking 1995 og Kvennasáttmála Sameinuðu Þjóðanna á
UNIFEM-UMRÆÐUM laugardaginn 6. febrúar
kl. 13:00 í húsnæði Miðstöðvar Sameinuðu
þjóðanna að Laugavegi 42. Fundurinn stendur í klukkutíma, aðgangur er ókeypis
og allir velkomnir.
PEKING 1995
Flestir þekkja til Kyoto
bókunarinnar en fyrir konum og femínistum er Peking aðgerðaáætlunin ein sú
merkasta sem tuttugasta öldin gaf af sér. Í dag eru liðin 15 ár frá því að
konur heimsins hittust í Peking og lögðu línurnar að jafnari heimi. Hvað hefur
áunnist? Hvernig var andrúmsloftið á þessum sögulega fundi? Sigríður Lillý mun
ræða aðdraganda ráðstefnunnar, vinnu og fjölþjóðlega samvinnu í Peking 1995.
Sigríður
Lillý Baldursdóttir,
eðlisfræðingur og forstjóri Tryggingastofnunar ríkisins, var formaður
undirbúningsnefndar stjórnvalda vegna ráðstefnunnar í Peking 1995 og fór fyrir
sendinefndinni.
KVENNASÁTTMÁLINN
1979
Til þess að fólk geti beitt sér
í þágu jafnréttis er brýnt að það kunni skil á mannréttindum. Þekking á ákvæðum
Kvennasáttmálans er mikilvæg í þessu sambandi og ein forsenda mannvæns
samfélags.
Kvennasáttmálinn tekur til
flestra þátta daglegs lífs, en með aðild að honum skuldbinda stjórnvöld sig til
að efla stefnu, lög og stofnanir jafnt sem viðhorf sem tryggja jafnrétti
kynjanna. Í sáttmálanum er einnig kveðið á um aðgerðir til að koma í veg fyrir
mismunun gagnvart konum á öllum sviðum mannlífs.
Brynhildur
G. Flóvenz er dósent við
lagadeild Háskóla Íslands og fræðir okkur um kvennasáttmálann og gildi hans
fyrir bæði íslenskar konur og systur þeirra um allan heim.
Tryggjum að allar dætur, mæður,
systur, ömmur og vinkonur njóti fullra réttinda.
Mannréttindi eiga upptök sín í
hug og hjarta hverrar manneskju, í okkar nánasta umhverfi. Hvert og eitt okkar ber
ábyrgð á að halda jafnrétti í heiðri á heimilinu, í skólanum, á vinnustaðnum;
hafi mannréttindi ekki merkingu á þessum stöðum, þá hafa þau litla merkingu
annars staðar.